Gallipoli: Parel van de Ionische Zee aan het einde van de wereld

De Romeinen noemden de Zuid-Italiaanse regio Puglia Finis Terrae, ‘het einde van de wereld’. Tegenwoordig staat het stadje beter bekend als de ‘Parel van de Ionische Zee’.

Je moet er wel wat voor over hebben om in Gallipoli te komen. De snelweg loopt maar tot aan Brindisi. Vanaf daar leiden er alleen nog provinciale wegen naar de kust. Maar je krijgt er wel wat voor terug.

Oneindige olijfboomgaarden

De reis door de oneindige olijfboomgaarden is een lust voor het oog: rode aarde en zilvergroene olijfbomen tegen een strakblauwe lucht. Lage muurtjes van kleine, witte keien scheiden de ene olijfgaard speels van de andere.

Eiland

Eenmaal in Gallipoli gaat het kleurenspektakel verder. Het oude centrum ligt op een eiland in de Middellandse Zee. Door middel van een zestiende eeuwse brug is het verbonden met het vasteland. Het eilandje doet zijn bijnaam eer aan en rijst als een witte parel op uit de azuurblauwe zee.

Witte straatjes

Het centrum van Gallipoli is een wirwar van smalle, witgekalkte straatjes. Ze steken scherp af tegen de diepblauwe zee die vanuit bijna elk punt van het centrum te zien is.

Olijfoliehaven

Het stadje leeft van het water. In de zeventiende eeuw had het een van de grootste olijfoliehavens van Italie. Er werd toen per dag zo’n honderdduizend liter olie de stad uitgevoerd.

Vissers

Nu de olijfolie via andere wegen de streek wordt uitgevoerd, is de haven het domein geworden van de vissers, die gezeten in de weinige schaduw op de kade hun netten repareren.

Festa della scapece

Gallipoli is een echte vissersstadje. Het ‘festa della scapece’, het jaarlijkse stadsfeest is gewijd aan het streekgerecht ‘scapece’. Het gerecht is eeuwenoud en bestaat uit gebakken vis die in kastanjehouten vaten is gemarineerd en bedekt met brood, wijnazijn en saffraan. De diepgele kleur springt meteen in het oog. Het gerecht stamt uit de tijd dat de Saracenen de stad belaagden en de bewoners van het stadje voedselvoorraden moesten aanleggen.

Zee

Ook het religieuze leven is gericht op de zee. Alleen al het historische centrum van Gallipoli telt negentien kerken. Op een na zijn deze allemaal naar de zee gericht. De talrijke processies en religieuze evenementen die er traditiegetrouw het hele jaar door plaatsvinden, vinden vaak deels op het water of in de haven plaats.

Einde van de wereld

Aan het ‘einde van de wereld’ of niet, steeds meer toeristen ontdekken Gallipoli en hebben de reis graag over voor de overweldigende kleurenschakeringen en de ontspannen, mediterrane sfeer.